پیروزی دونالد ترامپ در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا، بسیاری را شگفت زده کرد و باعث شد تا از این رویداد تحت عنوان «زلزلهای سیاسی در عرصه جهانی» یاد کنند. پیش از پیروزی او و در جریان کمپینهای تبلیغاتی، اغلب رسانه ها شانس خانم کلینتون را برای پیروزی در انتخابات بیشتر می دانستند و به نظرسنجی هایی استناد میکردند که پس از هر مناظره انتخاباتی، انجام میگرفت اما ماهیت انتخابات ایالات متحده، نتیجه دیگری را رقم زد. در هر حال، ترامپ اکنون رئیس جمهور جدید آمریکاست. از پیروزی ترامپ در این انتخابات میتوان دو نکته مهم و درنگ انگیز را استنتاج کرد: نکته نخست آن است که نمیتوان به نظرسنجیها و دادههای رسانههای چندان اعتماد کرد؛ اساسا این رسانهها بودند که تصور و پیش فرضی را درباره ترامپ ارائه دادند و همان پیشفرض اساس ارزیابیها درباره این فرد شد و زمانی که برخلاف این پیش فرضها ترامپ توانست پیروز انتخابات گردد، تمام پیش بینیهای رسانه ها نقض شد و به همین علت، همگان شگفت زده شدند؛ این امر بدان معنا نیست که اصولا رسانه ها به طور عام و رسانه های رسمی به طور خاص، دادههای رسانهای بیپایه و اساسی ر

دانش ها همواره در سایه تحولات و دگرگونی ها و نیز در نتیجه یک نیاز علمی یا اجتماعی شکل می گیرند و دانشی را نمی توان یافت که بی هدف ظهور کرده باشد، چه، چنین دانشی به سرعت به بیراهه کشیده شده و از میان می رود. دانش ادبیات تطبیقی نیز از این قاعده خارج نیست. ادبیات تطبیقی در مقام یک دانش انتظار می رود که پاسخگوی نیازهایی در یک جامعه باشد و طبعا باید هدفی را دنبال کند. حال پرسش این است که هدف از شکل گیری ادبیات تطبیقی چیست؟ و اساسا آیا نیاز به وجود چنین دانشی احساس می شود یا اینکه این دانش صرفا جنبه ای نظری و تئوریک دارد و این ظرفیت و پتانسیل را ندارد که به بخشی